Hoy, un día de otoño, me decido a escribir sobre ti y para ti. Cinco años hace que no te veo, que no oigo tu querida voz, ni tu risa, que no siento tus abrazos.Tu amplia y hermosa sonrisa me hace falta, todo tú me haces falta, por eso hijo mío, hoy te busco, hoy te escribo...

lördag 31 december 2016

PARA TI Y PARA TODOS LOS NIÑOS SIN UN LUGAR DONDE DORMIR...

Hoy, último día de este annus horribilis

pienso en ti y en todos esos niños en el mundo sin un lugar seguro, cálido y acogedor, donde dormir.
Cada vez que me acuesto, cada noche, uno de los mejores momentos del día, pienso en ti, y pienso en ello.
La cama calentita, la luz tenue, suficiente para poder leer y siempre con un buen libro, me siento agradecida por poder disfrutar de esos minutos, a veces horas, antes de dormir, no sin pensar y sentir por aquellos que no lo tienen.
Cada noche te leíamos, a veces tu papá, a veces yo, te encantaba, y apenas aprendiste a leer solito, tuviste siempre un libro contigo.
Leías mucho cada noche y tuviste igualmente la suerte de poder disfrutar de una buena cama, de buena luz y de libros para satisfacer tu avidez por la lectura, de abrazos, de besos y de cariñosas buenas noches.
Pudieras haber sido otro niño, otro sin esa suerte, como hay tantos en el mundo.
Qué hace que unos sí puedan gozar de comodidades y afecto, los más privilegiados, y otros no? 
Algunos, lo sabemos gozan tan sólo de comodidades, otros de afecto, otros de nada.
En tus 18 años de vida Johan mío, fuiste uno de esos privilegiados. Eras consciente y sentías empatía por los necesitados. 
Muchas veces tomamos las cosas, la vida, de contado, no pensamos que son privilegios, que igual podríamos ser esos otros, esos que nada tienen.
Pienso sobre todo en los niños, esos niños que pasan frío, que duermen en las calles, bajo puentes, en asfaltos duros y fríos sin una cobija, sin una almohada donde enjugar su llanto, sin una voz afectuosa que les diga buenas noches. 
Hay cada vez más de ellos en el mundo, traumatizados muchos además por guerras, por heridas en el cuerpo y en el alma, tal vez imposibles de curar.
Qué será de ellos?
Pienso en ti, mi niño y pienso en ellos.
Quisiera que este nuevo año hiciera más conscientes a todos aquellos causantes de los destinos de estos niños, de estos niños que serán el futuro, si es que llegan.
Tú, hijo mío llegaste tan sólo a tus 18. Tu destino fue corto, sé que de haber tenido otro más largo, habrías escogido algo para poner tu granito de arena ayudando a aliviar el dolor y la tristeza de los necesitados. Ahora eres mi estrella y la estrella de muchos otros. 

fredag 30 december 2016

torsdag 22 december 2016

PARA TI, NIÑO MÍO, "ALLTID DIG NÄRA" SOFIA KARLSSON/SIEMPRE JUNTO A TI

PARA TI, JOHAN MÍO 
Sé, niño mío que esta canción te hubiera gustado.
Sé también que si tú la hubieras escuchado antes de mí, me la hubieras puesto... mamá, oye qué linda canción...como me hiciste escuchar tantas otras. Cuando la escucho pienso en ti y por eso te la pongo aquí, en este tu blog donde tú y yo nos encontramos, donde quedan aquí, en el aire, en la nube, en el espacio, momentos que te dedico.

Vinden har tystnat och sången med den/El viento se ha callado y con él la canción
Sången över havet/La canción sobre el mar
Orden har sagts och än en gång/Las palabras ya se han dicho y una vez más
Går solen ner med vår dag/Se oculta el sol y con él nuestro día
Låt mig alltid få leva nära/Déjame vivir siempre cerca
Nära ditt hjärta och nära din famn/Cerca de tu corazón y cerca de tu regazo
Vår längtan den skall bära/Nuestra añoranza nos llevará
Oss över de svåraste haven i land/a tierra salvando los mares más tormentosos
Kom låt oss vandra ut/Ven deambulemos
I en kärlek som aldrig tar slut/En un amor que nunca se acabará
Stormen har ebbat och ljuset är tänt/La tormenta ha amainado y las luces están encendidas
I vårt hus här i staden/En nuestra casa aquí en la ciudad
Och ingen vet utom vi vad som hänt/Y nadie sino tú y yo sabemos lo que ha sucedido
När solen går upp över taken/Cuando el sol se levanta sobre los tejados
Låt mig alltid få leva nära/Déjame siempre vivir cerca
Nära ditt hjärta och nära din famn/Cerca de tu corazón y cerca de tu regazo
Vår längtan den skall bära/Nuestra añoranza nos llevará
Oss över de svåraste haven i land/A tierra salvando los mares más tormentosos
Kom låt oss vandra ut/Ven deambulemos
I en kärlek som aldrig tar slut/En un amor que nunca se acabará
(Traducción: María Clara)

söndag 18 december 2016

ALLÍ, EN ESA FERIA CONSEGUISTE TU CASITA DE NAVIDAD...

ALLÍ, EN GAMLA STAN
 Bildresultat för gamla stan julmarknad
Gamla stan= el casco viejo


Bildresultat för gamla stan julmarknad
Siempre me han encantado las ferias de Navidad.
Las de Örebro en Wadköping y en el hermoso castillo, las de Knistad, las de Gamla Stan en Estocolmo...
Con tristeza y nostalgia he vuelto a algunas últimamente, en Falköping, por ejemplo.
Nunca dejaré de pensar en ti mi niño, a quien también te encantaban. Y fue allí, en Gamla Stan, en una de esas ferias navideñas de cuentos fantásticos, cuando escogiste la casita con todos los adornos, duendecillos de Navidad, animalitos, arbolitos, la nieve de fantasía y todo cuanto necesitabas, para cada año desde entonces, sacarla cada Navidad y armarla tú solito. Cada año encontrabas además un detalle más que ponerle.

Aún la tengo, no la he armado desde que te fuiste, porque aún me llena de tristeza, pero creo que lo haré, por ti y contigo mi niño. Es un proceso muy largo y he de ir quemando etapas y superar profundo dolor y recuerdos llenos de nostalgia para poco a poco ir convirtiendo esa profunda tristeza de recuerdos en la fuerza que tú me das.
La Navidad era especial para ti y al igual que a mí, te gustaban las velas. Era tu trabajo encenderlas, cada vez que teníamos invitados, yo las sigo encendiendo contigo.
Una canción, Invierno en Gamla Stan con Sofia Karlsson, quien ha escrito y canta esta canción que me hace recordarte, y aquellos tiempos en que la Navidad, contigo, y por ti, tenía un sentido.

Inatt tänker jag på dig
Esta noche pienso en ti
Inatt är inget svårt
Esta noche nada es difícil
Inte tiden som gått
Ni el tiempo que ha pasado
Inte såren vi fått
Ni las heridas que hemos recibido

Inatt är allting ljust
Esta noche todo es luz
Inatt faller snö på vårt hus
Esta noche cae la nieve sobre nuestro hogar
Över tak och över stad
Sobre los tejados y sobre la ciudad
Över Gamla Stan
Sobre Gamla Stan

Inatt tänker jag på dig
Esta noche pienso en ti
Inatt är allting lätt
Esta noche todo es fácil
Och tiden går rätt
Y el tiempo anda correctamente


Den går för att vi ska mötas igen
Pasa para que nos volvamos a encontrar
Inatt lyser månen klart
Esta noche brilla la luna
Inatt faller snö på vårt tak
Esta noche cae la nieve sobre nuestro tejado
Över väg och över stad
Sobre caminos y sobre ciudades
Över Gamla Stan
Sobre Gamla Stan

Inatt tänker jag på dig
Esta noche pienso en ti
Inatt är jag mig själv
Esta noche soy yo misma
Jag är tiden som går
Yo soy el tiempo que pasa
Jag kan läka mina sår
Yo puedo curar mis heridas

För inatt är allting ljust
Porque esta noche todo es luz
Inatt faller snö på vårt hus
Esta noche cae la nieve sobre nuestro hogar
Över tak på vår stad
Sobre los tejados de nuestra ciudad
Över Gamla Stan
Sobre Gamla Stan

tisdag 29 november 2016

EL ÚLTIMO SUEÑO DE ANOCHE

EN MI SUEÑO TE APARECES Y AL AMANECER TE DESVANECES
Niño mío, te llevo entre ceja y ceja en estos días, te llevo en mi mente y en mis ojos. Son estos días que llegan y los que se acercan, estos días tan especiales para ti. Tan especiales contigo y por ti.
Anoche estuvimos juntos, tú cuando pequeño, un sueño lleno de  dulzura, de melancolía, de tristeza. Un sueño que me ha dejado en otro mundo todo el día.
Un sueño donde nos despedíamos, tú no hablabas y yo te decía, Johan mío, por qué no hablas ahora? Tú que eres tan locuaz...y tu papá te pidió que dijeras algo, entonces  dijiste "yo amo a mi mamá y mi mamá me ama". Te sonreíste y me estiraste los brazos, no sé por qué te ibas, ni adónde, pero te ibas, y yo te decía, te quiero mucho corazón mío, te adoro, cuídate mucho...
Soñé contigo toda la noche, me despertaba y soñaba contigo otra vez y una vez más pero
sólo recuerdo el último sueño, ese, donde nos abrazábamos, ese donde tú me decías que me querías y yo te decía que te adoraba.
Qué duro levantarse hoy, qué duro ir a la escuela donde ha quedado tu espíritu, qué duro afrontar la realidad. Qué fuerzas necesito para seguir, a veces me pregunto hasta cuándo y para qué.

tisdag 25 oktober 2016

ESTAMOS EN OTOÑO

Y TE RECUERDO AÚN MÁS...Bildresultat för OTOÑO
Te recuerdo en primavera, te recuerdo en verano, te recuerdo en invierno y aún más te recuerdo en otoño.
Otoño de hojas de fuertes colores, de hojas que se han bebido, que se han tragado el sol y lo han acumulado como camello en su giba, les pesa tanto que al fin tienen que caerse. 
Otoño de colores, de lloviznas, de vientos y paraguas, pero ante nada otoño de castañas.
Tus castañas mi Johan, mis castañas mi niño. Esas que me traías en tus bolsillos llenos, esas tuyas, esas mías que aún conservo.
Estos días he encontrado un sobre tuyo, un sobre lleno de tarjetas que te gustaban. Al verlas de nuevo (algunas eran mías) te he sentido y he llorado. Tu esencia estaba ahí, tu esencia está en tus cosas y no entiendo cómo es que todas esas cosas aún perduren mas no tú. 
Te siento tan vivo al ver tus cosas, al leer tus escritos, al ver tus fotos y escuchar tu música. Estás ahí, tu esencia está ahí, pero no te puedo tocar, no te puedo abrazar y no podemos reírnos juntos. Tu esencia es tu esencia, no eres tú, no eres tú en persona, que es como quisiera tenerte.
Quisiera de nuevo compartir tu risa, tus miradas, tus abrazos, cuánto quisiera tenerte conmigo. Tengo tu esencia, tus recuerdos, tu imagen, tu voz, pero no te tengo aquí conmigo, no podemos compartir como antes. Qué triste destino el nuestro mi niño, cuántos años hubiéramos tenido aún, cuántos años juntos!

onsdag 25 maj 2016

UN TRISTE DÍA DE MAYO

Johan mío, 

Un triste día de mayo te fuiste, entre hojas y flores del bosque te apagaste.
Mañana hará 11 años! 
Y cada año que pasa nos preguntamos cómo podemos vivir sin ti...
Pienso en ti y me pregunto cómo estarías ahora, qué harías, cómo, dónde y con quién vivirías..., qué serías...
Y cómo no llorar la eterna falta que nos haces, cómo no añorar el tiempo que vivimos juntos, los segundos, los minutos, las horas, los días, las semanas, los meses, los 18 años dedicados a ti, dando y recibiendo. 
Nos diste tanto, niño mío.
Cómo no sufrir tu ausencia... un imposible.
Tantas veces decido no pensar, el dolor es demasiado y si me invade me cuesta reempezar.

tisdag 5 april 2016

COMPAÑERO MÍO

COMPAÑERO MÍO, NIÑO MÍO

Vuelve otra primavera, otra primavera sin ti. Los pájaros regresan y tú no los verás, no los oirás trinar en los árboles, no los oirás trinar desde las ventanas ni tampoco en el balcón. Otra primavera en que no me dirás "mamá, has visto que ya empieza a oscurecer más tarde?"  Pero yo lo pienso y lo recuerdo niño mío, oigo tu voz diciéndomelo cada primavera, cada vez que comienza lo recuerdo y te recuerdo. Otra primavera sin ti, mi querido niño. No sé cómo hago para sobrevivir sin ti. Que no me lo pregunten.
Hoy me fui a pie de compras al supermercado, como tú y yo lo hacíamos algunas veces. Ya se puede caminar, ya no hay nieve ni hielo, y ya oscurece más tarde... como tú me lo hacías notar, mi adorado niño observante. Y no sabes qué duro es, voy pensando en ti todo el camino, recuerdo comentarios que me hacías de lugares por donde pasábamos. Los transeúntes me cruzan o los cruzo pero nadie sabe lo que voy pensando, ninguno sabe lo que voy sintiendo, nadie sospecha siquiera el enorme hueco que llevo por dentro. Me tengo que esforzar para que las lágrimas no me salgan a borbotones. Cuántas veces lloré los primeros años mi niño, sin importarme dónde estaba ni qué hacía, ni con quién, ni podía siquiera controlarme. Ahora lo logro, ahora sólo lloro en mi soledad o con tu papá. Qué triste se volvió la vida sin ti, qué vacío quedó el mundo sin ti. Cuántas cosas perdieron importancia, cuánta alegría imposible de sentir. Cuántas primaveras te ha robado el destino. Mundo cruel, mundo ilógico, mundo injusto. Que no me hablen de justicia.  

tisdag 2 februari 2016

EL 30 DE ENERO

ENERO 30 DE 1987
Muñeco hecho en arcilla
Este 30 de enero hubieses tenido 29 años. 
Hace todos esos años llegaste a nosotros, despertando el más profundo cariño y amor incondicional que existe en el mundo.
Treinta años nos llevamos Johan mío.
Hombrecito mío, pequeñito de mirada fija y sonrisa temprana. Mi muñequito de arcilla tibio, sonrosado, de olor a bebé.
Cada año fue hermoso, cada año que pasaba nos regalabas tus gestos, tus risas, tus triunfos. 
Nos deleitabas con tu enorme avidez de conocimiento y nos hacías partícipes de tus lecturas, de tu interés por conocer las cosas y el por qué. 
Tus tristezas fueron las nuestras, tus alegrías el por qué de nuestras vidas, todo tú, el motor que nos hacía vivir.
Crecerías hasta los 18, dándonos cada día amor, esperanza, cariño, ternura y comprensión.
En este tu cumpleaños, nos reunimos tu padre y yo, como en todos tus cumpleaños, y recordamos ese, aquel álgido día de enero en que llegaste a nosotros y en aquellos hermosos días en que no hacíamos más que contemplarte.
Fuiste verdaderamente una persona muy especial mi Johan y como además de eso fuiste nuestro querido hijo te llevamos siempre con nosotros, te llevamos pegado a nuestra piel, incrustado en nuestros corazones, desde ese día y hasta siempre.
Feliz cumpleaños niño mío.

lördag 16 januari 2016

QUERÍAS UN GATO, TE DOY MI SUEÑO

Johan mío, Bildresultat för gato azul
Te gustaban los gatos, querías uno. 
Nunca lo tuvimos, tenías alergia a los caballos y para evitar complicaciones decidimos que era mejor no tener animales, a exepción de tus dos periquitos australianos, Simon y Tiger...
Ahora te doy mi sueño, te doy el gatito de mi sueño, solo para ti.
Mi sueño
Todo comenzó aquella noche de un invierno gélido que helaba hasta la sangre. 
Esos inviernos en que hasta el aliento se congela. 
Me desperté de pronto, en medio de la noche, y a la luz que entraba por mi ventana, por la cual se colaba el reflejo de la nieve, lo vi de pronto. 
Allí estaba uno de los gatitos que había en mi sueño. 
Era el de color azul celeste, el que gritaba agua vante, agua vante, agua vante, mientras nadaba con los demás gatitos.
¿Agua vante? ¿Un gato hablando? ¿Un gato azul celeste?
Los sueños aunque parezcan ilógicos tienen algún sentido, de eso estoy segura.
Son producto de nuestras vidas, de nuestras propias experiencias, son una combinación de nuestro mundo consciente y nuestro subconsciente, de nuestros miedos, deseos, trabajos, vivencias, relaciones, anhelos. 
Por eso los sueños deben cumplir años, los sueños de un niño no podrán ser jamás los sueños de un adulto, de la misma forma en que los sueños de un músico no podrán ser los de un ingeniero o un cocinero, de un pordiosero…
Pero ahí estaba él en la ventana de mi dormitorio, al lado de la orquídea blanca y me miraba con su peluda cabecita de pequeñas orejas y ojos gatunos. 
Quería levantarme y llevarlo a mi cama, acariciar su carita inocente, sentir su ronroneo, su cuerpecito azul y tibio pero algo me lo impedía.
Era como saber que al hacerlo, él iba a desaparecer, que no iba a estar ahí.
Me miraba con su cabecita ladeada y silencioso, ya no gritaba, ya no hablaba.

Al fin logré vencer lo que me impedía salir de la cama y me acerqué a la ventana, lentamente, muy despacio, no quería asustarlo, él se había salido de mi sueño y yo no quería asustarlo…  Bildresultat för gato azul  

torsdag 7 januari 2016

PAJARITOS PARA TI...

MI JOHAN Bildresultat för koltrast

Pajaritos hay fuera de mi ventana, tú no los puedes ver
Tienes los ojos cerrados
Y no los puedes ver
Ahora los veo yo por ti
¿No ves el dolor que me causa?
Niño mío
No puedes ver ni sentir mi dolor
Yo siento tu ausencia
Como un cielo infinito
Yo siento tu ausencia
Como un mar sin fondo 
Como un mar sin horizonte
Como en cuerpo mutilado
Y con el alma anesteciada
Pasa la vida ante mí
Pajaritos pían  fuera de mi ventana y tú no los puedes oír
Ahora los oigo yo por ti