Hoy, un día de otoño, me decido a escribir sobre ti y para ti. Cinco años hace que no te veo, que no oigo tu querida voz, ni tu risa, que no siento tus abrazos.Tu amplia y hermosa sonrisa me hace falta, todo tú me haces falta, por eso hijo mío, hoy te busco, hoy te escribo...

fredag 10 juni 2011

NO ALCANZASTE...

Hoy se gradúan muchos alumnos en toda Suecia  y  reciben su título de bachiller. Entre otros Amelia, tu prima en Colombia. Siempre me da tristeza y rabia... porque tú, Johan mío, entre otras cosas  no pudiste tener esa satisfacción que hubiera sido muy merecida. Hoy salen también mis alumnos de Västerhöjd que tuve durante 7 años... los felicito y les deseo lo mejor!
Y hoy es un día gris, nublado y lluvioso... un día triste en todo sentido, aunque para muchos alegre.
Hoy terminó antes de tiempo, terminamos la próxima semana,  una alumna mía de Rydskolan, una alumna del noveno que se va mañana de viaje con su familia...con lo que queda de su familia, pues hace un año perdió a su padre. Tengo a sus hermanas de alumnas. Esta chica sin embargo ha sido muy especial y por lo de su papá y por lo de Johan hemos creado un lazo entre las dos. La aprecio mucho, es una chica hermosa  y ambiciosa en muchos sentidos y deseo de todo corazón que triunfe en la vida, que triunfe en su carrera, posiblemente de cantante, que triunfe en sus estudios, que tenga suerte en todo y sobre todo en el amor.
Esta chica se ha despedido de mí hoy y me da una enorme tristeza no tenerla más, no verla más....pero debe seguir su vida. Ella me ha escrito unas palabras llenas de sentimiento que voy a copiar aquí, te nombra a ti Johan, y la verdad,  me ha dejado perpleja. No traduciré lo que me escribió, tú hablabas naturalmente el sueco también...


Hej bästa Maria Clara!
Ord från hjärtat behöver aldrig något; tack...man säger det med ett ärligt och öppet hjärta, för att bevisa hur värdefull människan är, som man säger det till. Du är värdefull, för så många människor. Det är jag medveten om. Jag tackar Gud för att jag har fått lära känna dig och att ha fått ha dig som lärare..det finns FÅ som DU!
Jag tackar dig för alla år, för all inspiration jag fått, för all uppmuntran, för all generositet, för all förståelse, för all respekt och omtänksamhet...men även för din ambition!! Du har betytt mycket för mig.
Johan är så stolt över dig nu, Maria Clara. Han finns inom dig, med dig, föralltid. Det kommer en dag då vi alla kommer att ses igen, där vi alla blir änglar och möts uppe i paradiset, den dagen får vi fira tillsammans med våra älskade änglar.
Ta hand om dig... ♥ Le saluda atentamente/Nicole
Aunque no leas este blog, quiero dejar tus palabras aquí, donde Johan.
Gracias querida Nicole, que seas feliz!
Una vez Johan,  en alguna ocasión comentaste que no serías profesor, que era mucho trabajo y que los alumnos eran desagradecidos...
Ya ves corazón, no todos, y esos cuantos pocos que nos dan también mucho a los profesores son los que nos hacen seguir adelante, como tú hijo mío...estás también con algunos de mis alumnos y muchas veces te veo en ellos...A veces es muy difícil, pero también me ayuda y me da fuerzas...

tisdag 7 juni 2011

TE SIENTO A MI LADO...

Hay que sacar fuerzas. A veces no sé de dónde...de dónde...de dónde.. Ni por qué.
Hoy volvi de Karlstad, paso por Kristinehamn, recuerdos... Has dejado allí  también tus pasos, tu voz, tu risa...
Yo te siento a mi lado, en el carro y te hablo, te veo. Tu sonrisa, tus comentarios, tu voz...
Llego a Skövde... al apartamento, vacío, sola... tú no estás.
Quisiera escribir cosas positivas, llenas de esperanza, quisiera poder ver un futuro...
Ya sé que hay quienes piensan que caigo en un círculo, que tengo que salir, que soy triste y aburrida...que ya han pasado 6 años... Es tan fácil ver todo desde fuera, es tan fácil para otros olvidar con el tiempo y creer que el tiempo borra todo...Si supieran...
A veces me esfuerzo, lo hago porque tampoco quiero que me tengan lástima. Ya me la tengo yo suficientemente, sí? suficientemente? No lo sé. Sí, me tengo lástima. Lástima del triste y terrible destino que me tocó.Tan incomprensible...todo...
Recuerdo la primera vez que reí después de tu ausencia, recuerdo que al instante me dieron unas ganas enormes de llorar, me sentí tan mal... cómo es que me estoy riendo? Fue  a los dos años...Antes no podía, no entendía cómo aún existía la risa y pensaba que yo nunca jamás me iba a reír de nuevo.
No puedo ser feliz del todo, me haces falta tú, me vas a faltar siempre, sin embargo la risa ha vuelto a mí y a veces me gusta sentir que río tu risa, que mi risa es tuya y la que era tu risa es  ahora mía...
Para estar contigo, para sentirte, tú me entiendes verdad?