Y hoy es un día gris, nublado y lluvioso... un día triste en todo sentido, aunque para muchos alegre.
Hoy terminó antes de tiempo, terminamos la próxima semana, una alumna mía de Rydskolan, una alumna del noveno que se va mañana de viaje con su familia...con lo que queda de su familia, pues hace un año perdió a su padre. Tengo a sus hermanas de alumnas. Esta chica sin embargo ha sido muy especial y por lo de su papá y por lo de Johan hemos creado un lazo entre las dos. La aprecio mucho, es una chica hermosa y ambiciosa en muchos sentidos y deseo de todo corazón que triunfe en la vida, que triunfe en su carrera, posiblemente de cantante, que triunfe en sus estudios, que tenga suerte en todo y sobre todo en el amor.
Esta chica se ha despedido de mí hoy y me da una enorme tristeza no tenerla más, no verla más....pero debe seguir su vida. Ella me ha escrito unas palabras llenas de sentimiento que voy a copiar aquí, te nombra a ti Johan, y la verdad, me ha dejado perpleja. No traduciré lo que me escribió, tú hablabas naturalmente el sueco también...
Hej bästa Maria Clara! Ord från hjärtat behöver aldrig något; tack...man säger det med ett ärligt och öppet hjärta, för att bevisa hur värdefull människan är, som man säger det till. Du är värdefull, för så många människor. Det är jag medveten om. Jag tackar Gud för att jag har fått lära känna dig och att ha fått ha dig som lärare..det finns FÅ som DU! Jag tackar dig för alla år, för all inspiration jag fått, för all uppmuntran, för all generositet, för all förståelse, för all respekt och omtänksamhet...men även för din ambition!! Du har betytt mycket för mig. Johan är så stolt över dig nu, Maria Clara. Han finns inom dig, med dig, föralltid. Det kommer en dag då vi alla kommer att ses igen, där vi alla blir änglar och möts uppe i paradiset, den dagen får vi fira tillsammans med våra älskade änglar. Ta hand om dig... ♥ Le saluda atentamente/Nicole Aunque no leas este blog, quiero dejar tus palabras aquí, donde Johan. Gracias querida Nicole, que seas feliz! Una vez Johan, en alguna ocasión comentaste que no serías profesor, que era mucho trabajo y que los alumnos eran desagradecidos... Ya ves corazón, no todos, y esos cuantos pocos que nos dan también mucho a los profesores son los que nos hacen seguir adelante, como tú hijo mío...estás también con algunos de mis alumnos y muchas veces te veo en ellos...A veces es muy difícil, pero también me ayuda y me da fuerzas... |